mii..amberry :p

เมื่อวันเสาร์เราไปงานเลี้ยงรุ่นของพ่อมา

เป็นงานเลี้ยงรุ่นของนักเรียนนายสิบ รุ่น 14/24 ที่กระจายอยู่ทั่วประเทศ(มั้ง)

ปีนี้ทางนครปฐมเป็นเจ้าภาพ

แขกเหรื่อในงานก็ราวๆ 400 คน เขาให้ชื่องานว่า ย้อนยุค 28 ปี

ก็มีเหมือนๆกับงานเลี้ยงทั่วไปอาจจะแปลกกว่านิดหน่อยคือมีซุ้มกิจกรรมคล้ายๆงานวัด

เช่น สาวน้อยตกน้ำ รำวงย้อนยุค ยิงปืนจุกน้ำปลา ปาโป่ง

แต่ที่แปลกที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาคืองานนี้เขาจัดในคุก

อ่านไม่ผิดหรอกจัดในคุกจริงๆแต่ไม่ได้หมายความว่าให้ไปนั่งกินโต๊ะจีนอยู่กลางวงนักโทษนะ

ยังมิกล้า inside ขนาดนั้น

มันจัดอยู่ในส่วนของเรือนจำที่ติดกับประตูคุก

เรื่องของเรื่องพ่อเราบอกว่า เพื่อนพ่อคนนี้เป็น ผบ.เรือนจำ ก็เลยจัดมันในคุกซะเลย

 เจ๋งชะมัดยาด..

แต่รู้อย่างนี้แล้วเรานั่งไม่เป็นสุขเท่าไหร่หูตามันคอยจะมองแต่รั้วเรือนจำอยู่บ่อยๆ

เผื่อนักโทษเค้าอยากมาเย้วๆในงานมั่งแล้วแปลงร่างเป็นนักโทษกระโดดกำแพงขึ้นมาจะทำยังไงกันนิ

ในงานมีกิจกรรมนึงคือแสดงความสามารถพิเศษของสุนัข

ดูไปแรกๆก็เฮฮาดี หัวเราะไปตามเรื่องตามราว

คนสั่งให้ทำอะไรก็ทำหมด ..ยกขาสวัสดี กลิ้ง นอน นั่ง เดิน 2 ขา วิ่งลอดห่วง..

แต่พอเห็นมันเหนื่อยเราก็เริ่มขำไม่ออก กลับสงสารมันแทนจนหลังๆเริ่มพาล ไม่ดูซะเลย

เราไม่รู้หรอกว่าเขาฝึกยังไงถึงได้ขนาดนั้น เขาอาจจะใจร้ายโดยเอาของกินมาล่อ ประมาณว่าถ้าไม่ทำก็ไม่ได้กินหรือถ้าอยากกินอีกก็ต้องทำ

อาจจะใจดีทำทุกวิถีทาง พร่ำสอนเพื่อให้มันกลายเป็นหมาแสนรู้ขึ้นมา

หมาน้อยแสนรู้ที่ทำให้ทุกอย่าง

แต่ต่อให้ฉลาดเท่าไหร่ก็ยังแพ้คนอยู่ดี

เพราะเราเองไม่ใช่เหรอที่ทำให้มันเป็นอย่างนั้น

วันนี้ได้ดูหนังเรื่องสุสานหิ่งห้อย

เป็นอีก 1 คอลเลคชั่นของ studio ghibli

คือว่าเคยอ่านคำวิจารณ์หนังมาก่อนหน้านี้แล้ว เขาบอกว่าคนส่วนใหญ่เขาเก็บสะสมเฉยๆ เอาให้ครบเซ็ต

และจะขึ้นหิ้งบูชาแบบเอามาดูนับครั้งได้

ก็พอจะเข้าใจอยู่ว่าทำไมเป็นแบบนั้น 

เราก็เลยอยากจะเพิ่มเติมว่า คุณคิด...ถูกค่ะ

เพราะดูยังไงก็หดหู่ใจชัดๆๆ

มีแต่เศร้ากะเศร้าม้ากมากอย่างเดียวเลย