mii..amberry :p

กลับมาแล้วจ้า..

หลังจากไปตกระกำ(กำลัง)ลำบากมา 2-3 วัน

อาทิตย์นี้จขบ.ทำตัวเป็นเด็กติดบ้าน ใครชวนไปไหนไม่ไปท่าเดียว

ว่างเมื่อไหร่เป็นต้องกลับบ้านเมื่อนั้น อย่างวันพรุ่งนี้ความจริงมีเรียน TU120 แล้วเค้างด sec

โอ้โห..แทบอยากไปหอมอาจารย์ผู้สอนสักฟอดสองฟอด

รู้สึกสึกดีใจเหมือนได้โล่

แหม..ไม่อยู่บ้านมาหลายวันแล้วมัน กิ๊ดตึ๋ง ง่า..

 

 

เปิดเทอม 2 วันแรกรู้สึกตะหงิดๆในจิตใจ

วิชาแต่ละวิชานี่เหนื่อยโฮกกก เจือกลงแต่วิชาหนักๆทั้งนั้น

อย่างวิชา TU111  กะ TU117 นีพอกัน หนังสืออ่านประกอบรวมๆกันเกือบ 80 เล่ม

ฟังอาจารย์แนะแนวรายวิชาไปก็คิดไป

เอิ่ม..อาจารย์คะจะให้หนูอ่านเยอะไปไหนเนี่ย หนูว่าหนูคงจะไม่ฉลาดไปกว่านี้แล้วค่ะ..ให้อ่านเยอะแค่ไหนก็เหอะ

 

 

แต่อย่างไรก็ตาม..

 

เราก็ได้ตั้งปนิธานเอาไว้แล้วล่วงหน้าในใจว่า เราจะต้องไม่เป็นแบบเทอมที่แล้ว แล้ว แล้ว.. อีก อีก อีก..(เติมเอคโค่ด้วย)(กรุณาอ่านเป็นเสียงสะท้อนนะคะ)

นั่นคือ..

เราจะต้องตื่นแต่เช้า

ไปแต่เช้า

กินข้าวเช้า

เข้าห้องแต่เช้า

และเดินไปเรียนแต่เช้า(จึงเหนื่อยแต่เช้านั่นเอง)

แต่เนื่องจากจขบ.ไม่ชินกับการเป็นคนแต่เช้าเลยต้องหาทางให้กำลังใจตัวเองบ่อยๆ(ครั้นจะหาแนวร่วมก็ไม่ได้เพราะรูมเมทเราไม่มีใครลง sec เช้ากันเลย)

เพื่อกันการยอมแพ้ของตัวเอง กันการยอมยกธงขาว..ตั้งแต่ยังไม่ได้ก้าวขา

วันแรกของการเริ่มต้นเลยได้ด่าตัวเองเอาฤกษ์เมื่อฉุกใจคิดขึ้นมาได้ว่ากำลังกด snooze เป็นรอบที่ 5

พยายามขยับเปลือกตาไปมา ให้หนังตาบนกับหนังตาล่างพรากออกจากกันให้ได้..ตื่นโว้ยยตื่นนนน

พอกระเด้งตัวลุกจากเตียงได้ก็ท่องปนิธานของตัวเองไปด้วยพร้อมกับการทำงานอย่างขยันขันแข็งของต่อม 'ปลอบใจ' (เสียงเล็กๆที่พูดวนเวียนอยู่ในหัว ในยามที่เราพึ่งใครไม่ได้นอกจากตัวเอง)

(แต่เราต้องเงี่ยหูฟังดีๆนะ!! เพราะบางทีสิ่งที่อยู่ข้างนอกมักจะเสียงดังกว่า และฟังได้ชัดกว่า จนกลบมันซะมิดเลย)

..ไม่เป็นไรน่า พยายามเข้า ตอนแรกอาจจะทำยากไปบ้างเพราะเราไม่ชิน  อีกหน่อยก็คงทำได้โดยอัตโนมัติไปเอง

..เอาน่าตื่นแต่เช้าเนี่ยดีจะตาย อากาศก็ดี ได้อาบน้ำก่อนใคร ไปมหาลัยก่อนใคร เตรียมพร้อมที่จะเรียนก่อนใคร

ถึงลงไปเช้าหน่อยแต่ไม่มีรถไปก็เดินเอาก็ได้ ถือซะว่าออกกำลังกายละกัน เดินแค่นี้ไม่ถึงกับเหงื่อออกท่วมตัวหรอกน่า ซ้าย-ขวา ซ้าย-ขวา เดี๋ยวเดียวก็ถึง

..กินข้าวตอนเช้านี่ดีนะ ทำให้สมองทำงานได้ดีตลอดภาคเช้า ไม่ต้องไปท้องร้องจ๊อกๆในห้องเรียนไง เสียงดังอายเขาตายเลย(อันนี้เรื่องจริงค่ะเพิ่งจะรู้เหมือนกันว่าเสียงท้องร้องมันดังแค่ไหน)

..เข้าเรียนตอนเช้านี่ก็ดีอีกเหมือนกัน ได้เลือกที่นั่งก่อนใครเพื่อน ได้ฟังอาจารย์ครบทุกเม็ดเลย แถมไม่โดนหักคะแนนมาสายด้วยนะนี่

 

แล้วก็อะไรอีกร้อนแปดพันเก้าล้านเหตุผลที่จะทำให้วันนั้น วันนี้ วันโน้น หรือวันไหนๆกลายเป็นวันดีๆขึ้นมาได้

ให้มันรู้เสียบ้าง ถึงเวลา CHANGE!! แล้วนะเฟ้ย

วะฮ่าฮ่า..

 

 

เราจะรู้ว่าอะไรเป็นกำไรก็ต่อเมื่อเราขาดทุน ..

ในเมื่อขาดทุนซะจนชินจึงได้เวลาหากำไรทดแทนกันบ้าง