mii..amberry :p

วันนี้เป็นวันครบรอบ 20 ปีของคู่แต่งงานอีกหนึ่งคู่ในโลกกลมๆใบนี้

นั่นคือ.. พ่อกับแม่ของจขบ.เองค่ะ

อะฮิ้วววว~~

ถ้าเป็นฝรั่งจะเรียกว่าอะไรนะ ที่เขาจะแบ่งเป็นช่วงๆ 10ปี 20ปี 30ปี

อยากเรียกแบบเก๋ๆแบบนั้นบ้างแต่เผอิญเรียกไม่ถูก

เราเคยอ่านเจอเรื่องคู่แต่งงานที่ประสบความสำเร็จ

คนส่วนใหญ่มักจะมองและยกย่องว่าคนที่แต่งงานกันรักกันแล้วอยู่ด้วยกันได้ยาวนานประมาณว่ารักกันจนแก่จนเฒ่าเนี่ย

เป็นคู่แต่งงานที่ประสบความสำเร็จ

ร่ำลือฮือฮาบอกลูกๆหลานๆให้จดจำไว้เป็นแบบอย่างว่านี่คือชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบ

แต่กลับลืมคิดไปว่ากว่าจะมาถึงคำๆนี้ได้

เขาต้องผ่านอะไรๆมาเยอะแค่ไหน

ความจริงเราเองก็ไม่รู้หรอกว่าชีวิตคู่ที่ดีและที่ประสบความสำเร็จอย่างที่เขาว่ากันเนี่ยต้องอาศัยปัจจัยอย่างอื่นอะไรบ้าง

ที่รู้ๆคำว่ารักแค่คำเดียวมันไม่พอหรอก

ตอนเด็กๆที่เราไม่เคยเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกันลั่นบ้าน ไม่เคยเห็นพ่อกับแม่ผิดใจกันหรือลงไม้ลงมือกันเลย

นั่นอาจจะเป็นเพราะเรายังเด็ก

อะไรที่อยู่นอกเหนือจากการมองเห็นด้วยตาเปล่าเราเลยไม่สนใจที่จะมอง

พอโตขึ้นมาหน่อยแม่ก็ค่อยๆบอกให้รู้ทีละนิดละหน่อย

ด้วยเหตุผลที่ว่า เราโตพอที่จะรู้เรื่องราวเหล่านั้นแล้ว

อืมๆๆ.. มันไม่ง่ายจริงๆด้วยเนอะแม่

ยังไงก็ตาม ลูกขออวยพรให้พ่อกับแม่มีความสุขมากๆ

แปะฝากบ้านหลังนี้ไปแล้วกันค่ะ